บ่ายแก่ๆ ของวันหนึ่ง..
ช่วงรอยต่อของเวลาที่เม็ดฝนเริ่มซาสาย
และกำลังจะแตกตัวกลายเป็นเพียงละอองเล็กๆในอากาศ
ฉันก้าวเท้าออกจากกระท่อมชายคาหลังน้อย
เดินไปตามคันนาที่ทอดตัวยาวไกลสุดลูกหูลูกตา
และแน่นอนว่า รอบตัวฉัน ณ ขณะนี้
คือทุ่งนาเขียวขจีที่กำลังเอนตัวพริ้วไหวไปตามลมเย็นชื้นหลังฝนตก
ราวกับมันกำลังหยอกล้อกับสายลมฤดูฝน
สำหรับฉันแล้ว คงไม่มีภาพใด หรือสถานที่ท่องเที่ยวใด
จะงดงามไปกว่าที่ๆฉันยืนอยู่แล้วล่ะ
ถึงแม้ว่าคนเดินทางอย่างฉันจะไปเหยียบยืนในสถานที่สวยงามมานับไม่ถ้วน
แต่ฉันกลับรู้สึกว่าสถานที่เหล่านั้นกลับสวยงามน้อยกว่าทุ่งนาธรรมดาๆ ผืนนี้
เพราะอะไรน่ะเหรอ?
ก็เพราะมันไม่มีแผงผ้าเย็น ร้านโค้ก และผู้คนมาบดบังทัศนียภาพของเราน่ะสิ!
ก๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
(จบแค่นี้ เริ่มต้นเหมือนจะดีเลยว่ะ)
