เธออยู่ใต้ฟ้าฝั่งนี้ ที่ที่ดวงตะวันกำลังสาดแสง
เขาอยู่ใต้ฟ้าฝั่งนู้น ที่ที่ดวงจันทร์กำลังส่องสว่าง

เธอออกมายืนที่ระเบียงด้วยความสุข สัมผัสกับความสดใสของเช้าวันใหม่
เขาออกมายืนที่ระเบียงด้วยความเศร้า สัมผัสกับความเงียบเหงาแห่งค่ำคืน

เธอกางแขนรับไอแดดอ่อนๆ ยามเช้า อดยิ้มให้กับความสุขตรงหน้าไม่ได้
เขาโอบกอดตัวเองในคืนเหน็บหนาว อดคิดถึงเรื่องราวเลวร้ายที่เกิดขึ้นไม่ได้

เธอหยิบเพลงโปรดของเธอขึ้นมาฟัง แล้วยิ้ม
เขาเปิดเพลงโปรดของเขาฟังซ้ำไปซ้ำมา แล้วร้องไห้

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา.. บอกเล่าให้ปลายสายรู้ว่าเช้าวันนี้ของเธอสดใสเพียงใด
และยิ่งสดใสเข้าไปใหญ่เมื่อได้เห็นตะวันโผล่พ้นขอบฟ้า
เขารับโทรศัพท์ขึ้นมา.. บอกเล่าให้ต้นสายรู้ว่าคืนนี้ของเขาเลวร้ายแค่ไหน
และยิ่งเลวร้ายเข้าไปใหญ่เมื่อรอบกายมีแต่ความหนาวเหน็บและเงียบงัน

เธอหลับตา.. สัมผัสได้ถึงความเศร้าที่ปลายสาย ความสดใสของเธอค่อยๆจางหายไป
ความเศร้าของเขากำลังทำให้เธอรู้สึกเศร้าไปอีกคน
เขาหลับตา.. สัมผัสได้ถึงความสดใสจากต้นสาย ความเศร้าของเขาค่อยๆจางหายไป
ความสดใสของเธอกำลังทำให้เขารู้สึกดี

เธอยืนอยู่ตรงที่เดิม.. ใบหน้าเธอยังคงมีรอยยิ้ม แต่ทว่าน้ำตาเริ่มไหล
เธอเริ่มร้องไห้ไปกับเขา ร้องไห้ด้วยรอยยิ้ม
เขายืนอยู่ตรงที่เดิม..  น้ำตายังคงไหล แต่ทว่ากลับมีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า 
เขาเริ่มยิ้มไปกับเธอ ยิ้มทั้งน้ำตา

เธอแบ่งความเศร้าจากเขามาแล้วครึ่งหนึ่ง ตอนนี้เธอกำลังสุขปนเศร้า
เขาแบ่งความสุขสดใสจากเธอไปแล้วอีกครึ่ง ตอนนี้เขากำลังเศร้าปนสุข

จากหนึ่งคนสุข หนึ่งคนเศร้า
กลายเป็นสองคนที่กำลังรู้สึกสุขและเศร้าไปพร้อมๆกัน

10 นาทีต่อมา

เธอวางสาย..
เขาวางสาย..

ไม่มีคำว่าคิดถึง ไม่มีคำว่าฝันดี คนทั้งคู่พูดคุยกันโดยปราศจากคำรักใดๆ..

แต่น่าแปลกที่หลังจากวางสาย..

เขาและเธอกลับรู้สึกเหมือนกำลังหายใจด้วยหัวใจดวงเดียวกัน!!

แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย.. อยากมีความรัก