16 ปีก่อน..

เด็กหญิงวัย 5 ขวบคนหนึ่งกำลังวิ่งเล่นอยู่บนหาดทรายอย่างมีความสุข
หลังจากที่เธอตัดสินใจขัดคำสั่งของแม่ที่กำชับเธอไว้นับครั้งไม่ถ้วน

"อย่าออกไปเล่นน้ำคนเดียวนะลูก มันอันตราย"

เธอไม่ได้สนใจมันหรอก เธอรู้แค่เพียงว่า เธออยากจะสัมผัสกับความงดงามตรงหน้า
ที่ไม่เห็นจะมีอะไรน่ากลัวเลยซักนิด..

เด็กหญิงวิ่งเล่นหยอกล้อกับทะเลอย่างสนุกสนาน ไม่ทันได้ระแวดระวังอะไรทั้งสิ้น
แม้แต่ผืนทรายใต้ทะเลตื้นที่เธอกำลังเหยียบยืน

"โอ๊ย.."
เศษแก้วเล็กๆที่ซ่อนตัวอยู่บนผืนทรายปักเข้าไปเต็มฝ่าเท้าของเธอ
เธอร้องไห้ดังลั่นด้วยความเจ็บปวด แต่ทว่าเธอก็ทำอะไรกับมันไม่ได้

ไม่นานนัก.. แม่ของเธอก็วิ่งเข้ามาหาด้วยความตกใจ ก่อนจะดึงเศษแก้วออกจากฝ่าเท้าเธอ
เธอดิ้นและร้องไห้ดังขึ้นกว่าเดิม

ไม่กี่นาทีต่อมา.. เมื่อเศษแก้วที่ปักอยู่ที่ฝ่าเท้าถูกแม่ของเธอดึงออกหมดแล้ว
ความเจ็บปวดก็ทุเลาลง เสียงร้องไห้ก็เริ่มแผ่วลง และเงียบไปในที่สุด..

แล้วเธอก็หลับไปในอ้อมอกของแม่..

เช้ามืดของวันนี้...

หญิงสาวคนหนึ่งกำลังวิ่งเล่นอยู่บนหาดทรายอย่างมีความสุข
หลังจากที่เธอหอบความทุกข์มาทิ้งลงทะเลแล้ว

เธอไม่ได้บ้าหรอกนะ เพียงแต่ ณ ตอนนี้ เธอแค่อยากจะปล่อยใจกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง
หยอกล้อกับทะเลอย่างที่เคยทำตอนเด็กๆ เท่านั้น เท่านั้นเอง..

เธอวิ่งไปเรื่อยๆ ราวกับไม่รู้จักความเหน็ดเหนื่อย..
แม้ความมืดในยามนี้จะทำให้เธอมองเห็นสิ่งรอบกายได้ไม่ชัดเจนนัก

แต่ก็ช่างมันปะไร อีกไม่นานแสงสว่างก็จะมาเยือนแล้ว..  เธอคิดอย่างนั้น

"โอ๊ย..."
แล้วเธอก็เหยียบเอาก้นขวดแตกที่หงายอยู่บนผืนทรายใต้ทะเลตื้นเข้าอย่างจัง
แรงกดของเท้าขณะเธอวิ่ง หนักพอที่จะทำให้มันฝังเข้าไปในฝ่าเท้าของเธอได้อย่างง่ายดาย

แล้วน้ำตาแห่งความเจ็บปวดก็ไหลอาบแก้ม
หญิงสาวเริ่มมองหาใครซักคนที่พอจะช่วยพยาบาลเธอได้

แต่ในเวลาแบบนี้จะมีใครล่ะ?

เธอมองเศษขวดเจ้ากรรมที่ยังคงเสียบคาอยู่ใต้ฝ่าเท้า
ขณะที่น้ำตายังคงรินไหลต่อไป..

แม้เธอจะรู้ดีว่า.. เมื่อไหร่ที่มันถูกดึงออกจากฝ่าเท้าแล้ว ความเจ็บปวดที่มีก็จะทุเลาลง
แต่เธอก็ไม่กล้าหรอก เพราะหากเธอแตะต้องมันตอนนี้ เธอก็คงเจ็บกว่านี้สิบเท่า..

หญิงสาวขยับตัวขึ้นมาจากผืนน้ำ นั่งนิ่งๆอยู่บนหาดทราย
ความเจ็บปวดที่มีเริ่มทำให้เธอรู้สึกชา..

ในที่สุด เธอก็รวบรวมความกล้าทั้งหมด ดึงเศษขวดที่ปักอยู่ออกอย่างรวดเร็ว
ทรมาน.. เธอรู้สึกได้ถึงความทรมานอย่างที่สุด

แต่ทว่า.. ตอนนี้ เธอก็ได้ผ่านเสี้ยววินาทีนั้นมาได้แล้ว

แล้วความเจ็บปวดที่เคยมีก็เริ่มทุเลาลง
แต่หญิงสาวยังคงนั่งนิ่งๆอยู่ที่เดิม มองดูบาดแผลใต้ฝ่าเท้าของตัวเอง
แล้วใช้มือกดมันเพื่อห้ามเลือดอยู่ซักพัก

ก่อนที่เธอจะดันตัวเองลุกขึ้นยืนช้าๆ..

ด้วยตัวของเธอเอง