ชีวิตค่อนข้างจะวุ่นวายเล็กน้อย..
กับช่วงสอบแบบนี้ แต่การทำงานก็ยังคงดำเนินต่อไปอยู่
เหนื่อย.. เหนื่อยที่สุด..

5 โมงเย็นแล้ว
เวลาของการทำงานเพิ่งสิ้นสุดลง หลังจากส่งลูกทัวร์เข้าห้องพักแล้ว
แนนแบกความเหน็ดเหนื่อยหนักอึ้ง ออกมาหาพื้นที่เล็กๆเงียบๆ
เอนตัวลงนอนบนผืนหญ้าสีเขียว ทอดสายตาออกไปมองผืนฟ้าตรงหน้า

ฟ้าเมืองปาย ไม่ได้พิเศษไปกว่าฟ้าที่ไหนๆ
แต่มันเป็นฟ้าที่มองเห็นได้เต็มผืน ดูกว้างใหญ่กว่าฟ้าที่เคยเห็น

ดอกหญ้าดอกหนึ่ง แม้จะอยู่โดดเดี่ยว
แต่กลับพริ้วไหว เอนอ่อนตามลมที่พัดผ่านมาอย่างมีชีวิตชีวา
เสียงลมที่พัดผ่านกลายเป็นเสียงดนตรีที่ไพเราะที่สุดเท่าที่เคยฟัง

ไม่กี่นาทีต่อมา.. ความอ่อนล้าถูกเปลี่ยนเป็นความสุข
ความเหน็ดเหนื่อยที่มีอยู่ ถูกโยนออกไปไกลสุดฟ้า

นี่แหละมั้ง สิ่งพิเศษจากธรรมชาติ
ที่สามารถเปลี่ยนทุกอย่างให้เป็นความสุขได้เพียงแค่หลับตา

มันมีความสุขจริงๆ