"แนนอยู่บ้านแล้วนะแม่ แม่กลับบ้านกี่โมงอะ คิดถึงจัง"
"เออ เลิกงานก็กลับเองแหละ วันนี้ทำความสะอาดบ้านด้วย แล้วอย่าลืมปิดบ้านดีๆล่ะ"
"แหม ไม่มีใครเข้ามาทำอะไรแนนหรอกน่าแม่"
"ชั้นไม่ได้ห่วงแก ชั้นกลัวขโมยมันจะเข้ามาขนของในบ้านไปหมดน่ะสิ"

ยังไม่ทันจะอ้าปากพูดอะไร แม่ก็วางสายไปซะแล้ว..
เป็นอย่างนี้ทุกทีแหละแม่ ไม่เคยพูดอะไรให้รู้ว่าห่วงลูกสาวคนนี้บ้างเลย

ตั้งแต่เด็กจนโต คำว่ารักว่าห่วงที่ออกจากปากแม่นั้นแทบจะนับครั้งได้
แม่ไม่ค่อยจะแสดงออกว่าแม่รักแนนมากแค่ไหน
จะว่าไปแล้วก็คงจะเหมือนแม่ของใครหลายๆคน
ที่ห่วงลูก แต่ก็ไม่ยอมรับว่าห่วง กลับโบ้ยไปเป็นอย่างอื่นแทนซะอย่างนั้น

แนนเดินไปลากเครื่องดูดฝุ่นมาทำความสะอาดบ้านตามคำบัญชา
ดูดมันทุกซอกทุกมุม ไม่เว้นแม้แต่ห้องนอนของแม่
ที่ปกติแล้วแนนไม่ค่อยได้เข้าไปเท่าไหร่
ก็เพิ่งจะมีวันนี้นี่แหละ ที่ได้เข้าไปทำความสะอาดจริงๆจังๆซักที

พอก้มลงจะดูดฝุ่นใต้เตียงนอนของแม่
แนนก็ไปสะดุดเอากับกล่องไม้กล่องหนึ่งเข้า
แปลกตาชะมัด ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเห็นมาก่อนเลยจริงๆ

"กล่องอะไรวะ"

แนนพึมพำกับตัวเอง ในขณะที่มือก็เอื้อมเข้าไปเลื่อนกล่องปริศนานั่นออกมาช้าๆ
แล้วค่อยๆ เปิดฝากล่องออกวางลงที่พื้น..

ข้างในกล่องมีอัลบั้มรูปเล่มหนา สมุด และไดอารี่อยู่อีกหลายเล่ม
แนนเปิดอัลบั้มรูปเล่มบนสุดออกดู หน้าปกอัลบั้มเขียนไว้ว่า
"น้องแนน 3 ขวบ ขวบปีแรกในอ้อมอกแม่"

ข้างในนั้นมีรูปถ่ายของแนนตอน 3 ขวบอยู่เต็มอัลบั้ม
แนนเปิดดูหน้าถัดไป และดูรูปถ่ายของตัวเองต่อไปอีกหลายอัลบั้ม
ก็พบว่า นอกจากรูปถ่ายตอนเด็กๆของแนนแล้ว
รูปถ่ายที่แนนเคยส่งมาให้แม่ดูมาตลอด ก็ถูกจัดใส่อัลบั้มไว้อย่างสวยงามเช่นกัน
และทุกอัลบั้มแม่ก็จะระบุอายุของแนนไว้ชัดเจน  เป็นต้นว่า

"น้องแนน อายุ 4 ขวบ เด็กอนุบาลขี้แง"
"น้องแนนเป็นสาวแล้ว 12 ขวบ"
"น้องแนน 18 ปี ปีแรกในรั้วมหาลัย"

นอกจากอัลบั้มรูปแล้ว ไดอารี่ของแม่แต่ละปีก็ยังคงถูกเก็บไว้เป็นอย่างดี
ข้างในนั้นไม่ได้มีบทความบรรยายความรู้สึกหรือเรื่องราวอะไรนัก
เป็นแค่ปฏิทินงานที่แม่เอาไว้จดนัดหมายต่างๆไว้กันลืมเท่านั้น
แต่ทุกเล่ม.. นอกจากที่แม่จะจดนัดหมายต่างๆนาๆ ไว้แล้ว
ก็ยังคงมีนัดของแนนบันทึกอยู่ในนั้นอีก

"น้องแนนเปิดเทอม"
"น้องแนนออกค่ายเยาวชน"

แม้กระทั่งไดอารี่ของแม่เมื่อ 6-7 ปีให้หลังมานี้
ที่เป็นช่วงเวลาที่แนนไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่กับแม่แล้ว
แต่ในไดอารี่ของแม่ ก็ยังคงมีนัดของแนนปรากฎอยู่ทุกหน้า

"น้องแนนไปเข้าค่ายที่ผาแต้ม"
"น้องแนนรับน้องที่มหาลัย"

แม่คงจดมันไว้ทุกครั้งหลังจากที่เราโทรคุยกัน
ที่แนนมักจะบอกแม่เสมอว่าแนนจะทำอะไร ไปไหนบ้าง

แนนอ่านข้อความในปฎิทินงานของแม่ในแต่ละปี
ที่บันทึกเรื่องราวของแนนไว้ในนั้นตั้งแต่แนนเด็กจนโต
รวมทั้งสมุดการบ้านของตัวเองตั้งแต่อนุบาล 3 ที่แนนทิ้งไปนานแล้ว..
แต่มันกลับถูกเก็บไว้อย่างดีในกล่องใบเบ้อเร่อใบนี้..  กล่องความทรงจำของแม่

แนนยิ้มออกมาอย่างเต็มแก้ม..
ที่ได้เห็นเรื่องราวทุกอย่างของตัวเองผ่านตัวอักษรในไดอารี่ของแม่
และรูปถ่ายเก่าๆที่แม่เก็บไว้ในนี้
ก็ใครจะไปคิดล่ะว่า คนอย่างแม่.. ที่ไม่เคยจะบอกลูกว่าห่วงว่ารักซักคำ
จริงๆแล้วก็ให้ความสำคัญกับทุกๆเรื่องราวของแนนได้ขนาดนี้เลย

แต่ลึกๆ ก็อดที่จะขำไม่ได้.. ที่แม่รักษาท่าทีและเก็บกดความรู้สึกของตัวเองไว้เก่งเหลือเกิน
ฟอร์มจัดชะมัดเลย..

2 ชั่วโมงกว่าๆที่แนนใช้ไปกับการอ่านไดอารี่ทุกเล่นของแม่ และดูรูปถ่ายตัวเองตอนเด็กๆ
นานจนลืมไปเลยว่า.. แนนต้องทำความสะอาดบ้านทั้งบ้านก่อนแม่กลับ  จนกระทั่ง..

ก๊อก ก๊อก  ก๊อก..

"แนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน"

เสียงแม่ดังมาจากหน้าประตู เอาแล้วไง.. แม่กลับบ้านเร็วอีกแหละวันนี้
แนนรีบเก็บอัลบั้มรูปและไดอารี่ของแม่ไว้ในกล่องเหมือนเดิม
และลากเครื่องดูดฝุ่นออกจากห้องนอนของแม่ทันที ก่อนที่จะเดินไปเปิดประตูให้แม่

"อ้าว ไหงวันนี้กลับบ้านเร็วอะแม่"

"ทำไม จะเลิกงานเร็วบ้างไม่ได้รึไง"

ทุกทีอะ พอแนนกลับบ้านทีไร คุณแม่เธอก็เลิกงานเร็วตลอดแหละ
ส่วนปกติน่ะเหรอ ตะวันตกดินแล้วยังไม่ถึงบ้านเลย

แนนเดินตามแม่เข้ามาในบ้าน ใจก็คิดถึงเรื่องกล่องของแม่ในวันนี้
นึกอยากจะถามเรื่องรูปถ่ายของตัวเองที่หายไปอยู่ในกล่องของแม่ขึ้นมาเฉยๆ
ดูซิแม่จะตอบว่ายังไง

"เออ แม่ รูปถ่ายที่แนนส่งให้แม่มันหายไปไหนหมดอะ วันนี้หาทั้งวันก็ไม่เจอ"

"จะไปรู้เหรอ ไม่รู้ใครเก็บไปแล้ว แกเอาเมมไปอัดใหม่สิ"
 
นั่นไง.. เนียนมาเชียว แล้วก็เหมือนเดิมแหละ.. ไม่รู้ทุกที
และแม่ก็คงไม่รู้อีกสินะว่าลูกไปเจอมันในกล่องของแม่แล้วล่ะ.. อย่า อย่าให้ไปเอาหลักฐาน

แนนเดินตามแม่เข้าไปในครัว.. แม่ยังคงชวนแนนคุย ทั้งที่หน้าตาเฉยชาอย่างกะอะไรดี

"ไง วาเลนไทน์ไม่ไปไหนกับใครหรือไง"

"ไปสิ ก็ว่าจะชวนคนที่แนนรักไปกินเอ็มเคน่ะแม่"

"เออ ไปไหนก็ไปเหอะ นั่นน่ะ ขยะ เอาไปเทด้วย"

ใช้เสร็จ แม่ก็เดินไปเปิดตู้เย็น หยิบแอปเปิ้ลออกมาวางบนโต๊ะ
แนนยังคงยืนเฉย ก่อนจะเดินไปข้างหลังแม่ กระซิบที่ข้างหูแม่เบาๆ..

"แม่"

"อะไรอีกอะ"

"วันนี้เราไปกินเอ็มเคกันนะ"

"..."

แม่เงียบ ไม่ตอบอะไร แต่พยายามกลบเกลื่อนรอยยิ้มของตัวเองทั้งๆที่กลบเกลื่อนแทบไม่ไหว
ยังคงรักษาฟอร์มของตัวเองไว้ได้เป็นอย่างดี..

แนนเดินไปหยิบถังขยะแล้วเดินออกมาจากในครัว ขณะที่รอยยิ้มยังคงเปื้อนแก้ม
ส่วนแม่น่ะเหรอ.. ก็ยังคงพยายามกลบเกลื่อนรอยยิ้มของตัวเองต่อไป.. ต่อไป.. และต่อไป..

ถึงแม้ว่าจะไม่มีคำพูดใดๆ ระหว่างเราทั้งสองคนหลังจากนั้น
แต่แนนก็สัมผัสถึงความรู้สึกของแม่ได้อย่างชัดเจน.. เหมือนกับที่ผ่านมา
ที่ความรู้สึกภายใต้ความเฉยชาของแม่สอนให้แนนรู้ว่า

คุณค่าของความรัก ไม่ได้อยู่ตรงที่ใครแสดงออกกับเรามากน้อยแค่ไหนหรอก
แต่มันอยู่ตรงที่เรารับรู้มันได้มากน้อยแค่ไหนต่างหากล่ะ

เพราะความอบอุ่นมันกรุ่นอยู่ตรงนี้.. ที่หัวใจ