สวัสดีค่ะ..  

ความรักก็เหมือนลูกชิ้น.. ที่ถูกคีบด้วยตะเกียบคู่หนึ่ง
ตะเกียบที่เปรียบเสมือนหัวใจของคน 2 คน
หัวใจที่ต้องคอยรักษาระยะห่างของความรักให้อยู่ในจุดที่พอดี
ไม่ใกล้กันเกินไป และไม่ห่างกันเกินไป

ถ้าตะเกียบห่างกันไป.. ก็ไม่มีวันจะคีบลูกชิ้นกินได้
แต่ถ้าตะเกียบใกล้กันไป.. ก็บีบลูกชิ้นซะแน่นจนเด้งตกพื้น
ผลสุดท้าย... อดกิน!!!

แต่ถ้าประคับประคองมันให้คงที่
ไม่ห่างไป ไม่ใกล้ไป มันก็ไม่เด้ง ไม่ตกไปไหน
พร้อมจะให้เราคีบเข้าปากได้อย่างสบายใจ

ระยะห่างระหว่างความรักเป็นเรื่องสำคัญ
ใกล้กันเกินไป อบอุ่นจนร้อน.... ก็ไม่ดี
ห่างกันเกินไป หนาวจนทรมาน... ก็ไม่ดี
ระยะห่างของความรักที่อยู่ในจุดที่พอดี..
ถึงจะทำให้ความรักมีคุณค่าและยาวนานที่สุด

"รักอย่างพอดี แล้วความรักจะดีพอ"

แต่ถ้าหากว่าการประคองลูกชิ้นกับตะเกียบอีกข้างหนึ่งมันทำให้ลูกชิ้นหล่นบ่อย
จนตะเกียบอีกข้างยอมแพ้แล้วทิ้งให้เราอยู่เดียวดาย..

การอยู่คนเดียวไม่ใช่เรื่องที่น่ากลัวหรอกค่ะ
คนเราคุ้นเคยกับการใช้ตะเกียบเป็นคู่
จนทำให้รู้สึกว่าตัวเองไม่มีคุณค่าที่ต้องกลายเป็นตะเกียบที่ไร้คู่

แต่ลองมองดูลูกชิ้นตรงหน้าอีกครั้งดีไหม?

ตะเกียบข้างเดียว.. ใช่ว่าจะกินลูกชิ้นไม่ได้ซะหน่อย
เอามันเสียบลูกชิ้นกินไปเลยสิ ไม่ต้องคอยประคับประคอง
รักษาระยะห่างให้ยุ่งยากมากมาย
แถมลูกชิ้นยังไม่มีทางหล่นพื้นอีกด้วยแน่ะ...

"ไม่มีใครรัก ก็ต้องรักตัวเองให้เป็น"

ก๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก.. ขำตัวเอง
คิดไปได้ยังไง..

ขอบคุณอาหารมื้อเที่ยง.. บะหมี่เกี๊ยว
ที่เป็นแรงบันดาลใจให้เกิดนิยามรักขึ้นมาในวันนี้

ว่าแต่คุณล่ะ.. เปรียบความรักเป็นอะไรบ้างคะ?

HAPPY  VALENTINE