สายลมอ่อนๆ พัดมาต้องผิวกายเป็นระยะๆ ในช่วงหน้าหนาวที่อากาศกำลังเย็นสบายได้ที่
แนนออกมานั่งตากลมหนาวอยู่หน้าบ้าน..

ตรงหน้าแนนคือคลองสายเล็กๆ ที่แตกสาขามาจากแม่น้ำแม่กลอง
สายน้ำที่หล่อเลี้ยงชีวิตชาวสมุทรสงครามมาตั้งแต่สมัยบรรพบุรุษ
ที่ ณ วันนี้ กำลังถูกลดบทบาทลงด้วยความเจริญก้าวหน้าของโลก
ที่เปลี่ยนวิถีชีวิตของคนไทยไปอย่างน่าใจหาย

หากจะย้อนไปเมื่อสมัยก่อน..
คลองว่างเปล่าที่คุณเห็นอยู่นี้ยังคงคราคร่ำไปด้วยเรือที่สัญจรไปมาตลอดทั้งวัน
สำหรับชีวิตริมฝั่งคลองที่นี่ สายน้ำคือลมหายใจของทุกๆคนเลยนะคะ

ไม่ต้องย้อนไปไกลเลยล่ะค่ะ แค่เมื่อ 10 กว่าปีที่ผ่านมานี่เอง
ตอนที่แนนอายุได้ 5-6 ขวบ
ตื่นมาก้อจะเห็นพระพายเรือมาบิณฑบาตแต่เช้าตรู่เลย
สายหน่อยก้อจะมีเรือขายหมู ขายผัก ขายขนม พายมาขายกัน
ที่บ้านแนนนะ ไปตลาดกันนับครั้งได้..
เพราะมีเรือพายมาขายของถึงหน้าบ้าน
ตลาดน่ะเหรอ ไม่ได้ตังค์จากที่บ้านแนนหรอก

ช่วงเที่ยงๆนี่ก้อจะมีเรือขายก๋วยเตี๋ยว ขนมเบื้อง หอยทอด
แล้วก้อเรือขายขนมไทยค่ะ..
เรือขายขนมไทยนี่ ถึงเวลาแนนจะออกมานั่งรอทุกวันเลยนะ
มารอซื้อวุ้น กับเม็ดขนุน ตอนนั้นชิ้นละ 50 สตางค์

พอตกเย็น.. ถ้าน้ำขึ้นเต็มตลิ่ง
แนนกับพี่ๆ ก้อจะโดดน้ำกันตูมๆ
เด็กๆบ้านอื่นก้อเหมือนกันนะ..
พอน้ำขึ้นนี่ จะออกมาลงเล่นน้ำกันหน้าบ้านโดยไม่ได้นัดหมายเลยล่ะค่ะ
สนุกมากมาย กว่าจะขึ้นจากคลองได้นี่คุณแม่ต้องเอาไม้เรียวมาขู่กันเลย

นั่นคือชีวิตของชาวบ้านริมคลองเมื่อ 10 กว่าปีก่อน
ที่ยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำของแนนอยู่
เป็นภาพที่อบอุ่น..ที่แนนเองก้อไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งมันจะเลือนหายไป

ถึงแม้ ณ วันนี้..
ภาพบางภาพยังคงมีให้เห็นอยู่ แต่ก้อเป็นภาพที่เห็นได้นานๆครั้ง
ยกเว้นแต่ภาพของพระที่เคยพายเรือมาบิณฑบาต ไม่มีให้เห็นอีกต่อไป
คลองหน้าบ้านเงียบเหงาขึ้นเยอะ นานๆครั้งจะมีเรือขายของผ่านมาที
ภาพของเด็กๆที่เคยเล่นน้ำกันทุกครั้งที่น้ำขึ้น ก้อไม่ค่อยมีแล้ว
ผู้คนที่พายเรือผ่านไปผ่านมา ก้อมีให้เห็นประปราย
เรือขายของที่เคยทำให้สายน้ำมีชีวิตชีวา
แม้ว่ายังคงมีให้เห็นอยู่ แต่หากเปรียบเทียบกับเมื่อก่อน
ก้อถือว่าน้อยลงมากเลยทีเดียวค่ะ..
และคนที่ยังสัญจรทางเรือ ก้อคือรุ่นคุณปู่คุณย่าทั้งนั้น
เห็นทีว่า รุ่นคุณปู่คุณย่าคงจะเป็นรุ่นสุดท้ายแล้วล่ะค่ะ

ณ วันนี้ก้อคงปฏิเสธไม่ได้ว่าความผูกพันอันแสนอบอุ่นระหว่างคนไทยกับสายน้ำ
เริ่มจะกลายเป็นภาพที่เห็นได้แค่ในความทรงจำเท่านั้น
เมื่อกาลเวลาได้ทำให้วิถีชีวิตแบบไทยๆที่เคยมีเลือนหายไปทีละนิด
และชาวบ้านริมฝั่งคลองเองก้อยอมให้มันถูกกลืนหายไปกับกาลเวลาอย่างไม่มีข้อแม้
ซักวัน.. วิถีชีวิตคนไทยกับสายน้ำ คงกลายเป็นแค่เรื่องเล่าในอดีตสำหรับคนรุ่นต่อไป

สายลมเย็นๆ พัดมาต้องผิวกายอีกครั้ง
พร้อมกับเรือขายผักผลไม้ที่ลอยลำผ่านไปช้าๆ ตรงหน้า
แนนกวักมือเรียก.. ซื้อผลไม้สดๆ จากสวนหน่อยดีกว่า

แล้วพวกเขาก้อพายเรือจากไป

แนนแอบถอนหายใจเบาๆ และแอบหวังเล็กๆว่า...

ภาพที่เห็นตรงหน้าคงจะไม่เลือนหายไปกับกาลเวลาหรอกนะ